ΑμφιΘεατρικοί :: Θεατρική Ομάδα Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Σύντομο ιστορικό

Σύντομο ιστορικό παραστάσεων

2004-2005 «Διακοπή για τεχνικούς λόγους» του Ούγγρου συγγραφέα Κάρογι Σάκονι, σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Γιάγκαλου και Χριστόφορου Χαμαλέτσου
Μια σπαρταριστή κωμωδία που εκτυλίσσεται στην Ουγγαρία του 1970 με έντονο το διαχρονικό στοιχείο. Θέμα η καθήλωση του σύγχρονου ανθρώπου στην ουτοπική πραγματικότητα των Μ.Μ.Ε. και η αλλοτρίωση των διαπροσωπικών σχέσεων.

2005-2006 «Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε» του Λουίτζι Πιραντέλλο, σε σκηνοθεσία Χριστόφορου Χαμαλέτσου
Ένα χαρακτηριστικό έργο που εκδηλώνει το ενδιαφέρον του συγγραφέα για την εξέταση της σχετικότητας της αλήθειας. Ο θεατής καλείται να συμμετάσχει σ’ ένα παιχνίδι λογικής και μυστηρίου και να βρει μια άκρη, πριν πέσει η αυλαία.

Δεκέμβριος 2006, 3 μονόπρακτα του Τέννεσσι Ουίλλιαμς, σε σκηνοθεσία του Δημήτριου Μωρίδη
«Αδέσμευτη»:Περιγράφει τη ζωή μιας ντίβας που έχει δει το άστρο της να σβήνει. Ζει με την ελπίδα ότι και πάλι θα μεσουρανήσει, όμως ο χρόνος αλλά και η φθορά λόγω της αρρώστιάς της δεν της επιτρέπουν να ελπίζει και σε πολλά, πράγμα που της υπενθυμίζει η μητέρα της. «Τα φτερά που είχε στα παπούτσια έχουν λιώσει…»
«Η Λαίδη Φθειροζόλ»: Η εξαθλίωση μιας φαντασιόπληκτης γυναίκας που πιέζεται από την φορτική σπιτονοικοκυρά της που την επαναφέρει στη θλιβερή της πραγματικότητα. Εμμένει στην ιδέα της οικονομικής ανάτασης με την φυτεία από τη … Βραζιλία επί μάταιο. Ο συγγραφέας επεμβαίνει για να προστατέψει τον αδύναμο αυτό χαρακτήρα... «Ο δικός σας κόσμος είναι ένα φρικτό ψέμα..».
«Προς κατεδάφιση»: Ένα κορίτσι που περπατά αμέριμνο στις γραμμές του τρένου δεν είναι κάτι ασυνήθιστο. Η ζωή όμως της Γουίλυ διαφέρει από τα υπόλοιπα κοριτσάκια της ηλικίας της. Παίζει, γελάει και απότομα μεγαλώνει συνειδητοποιώντας την τραγική της μοναξιά για να αναλάβει τις ευθύνες που κληρονόμησε από τους μεγαλύτερους…

2006-2007 «Μια στιγμή πριν» του Σέρτζι Μπελμπέλ σε σκηνοθεσία Θοδωρή Τζιδάμη
Κενό. Μοναξιά. Σκοτάδι. Θάνατος. Επτά ανθρώπινες ιστορίες, φαινομενικά ασύνδετες μεταξύ τους. Ή μήπως όχι; Επτά καθημερινές σκηνές. Χωρίς επικοινωνία, χωρίς ανθρώπινη επαφή. Και τότε... τα πάντα αλλάζουν. Μέσα σε ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ. Γιατί οι άνθρωποι έχουν χρέος ο ένας απέναντι στον άλλον. Και το να παίζει κανείς με αυτό είναι πρόστυχο, είναι ευτελές. Γιατί, πάνω απ’ όλα, οι άνθρωποι έχουν καθήκον να επιζούν...

2007-2008 «Ο θάνατός σου η ζωή μου» του Αλέκου Σακελλάριου σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Δάγκαλη
Ο Λαυρέντης, ιδιοκτήτης γραφείου κηδειών, προσπαθεί να εξοφλήσει τα χρέη του και να παντρευτεί την αγαπημένη του Καίτη, με την οποία είναι αρραβωνιασμένος δυο χρόνια. Παρά τις πιέσεις που δέχεται από τη μνηστή του και τον κομπιναδόρο Τηλέμαχο για να αλλάξει επάγγελμα, ο Λαυρέντης το αναβάλει, καθώς έχει συμβιβαστεί εδώ και χρόνια με τη… «δουλειά» του. Μοναδική ευκαιρία για να σωθεί, είναι ο βαθύπλουτος κι ετοιμοθάνατος κύριος Κοκκινομίχαλος. Όμως πάνω απ’ το κρεβάτι του βιομηχάνου «φτερουγίζει» ένας ανταγωνιστής, ο Γκανάς. Αξίζει, αλήθεια, να πατήσει κανείς επί πτωμάτων για να επιτύχει το σκοπό του; Ο τρόπος που διαπλέκονται τα πρόσωπα της ιστορίας και οι καταστάσεις που διαδραματίζονται στήνουν μια κωμωδία ηθών με διαχρονικές αξίες.

Η ιστορία μας ξεκινά με δύο φίλους απατεώνες στο Μιλάνο του 1960. Στην προσπάθειά τους να κερδίσουν λεφτά, σκαρώνουν μια κομπίνα. Με ένα κλεμμένο πόδι από αρχαιολογικό μουσείο, θα καταφέρουν να ξεγελάσουν την υψηλή κοινωνία και να επιτύχουν το στόχο τους. Όμως όλα αυτά ανατρέπονται από τον έρωτα. Είναι άραγε η αγάπη πιο ισχυρή από το συμφέρον;
Ο Ντάριο Φο σ' αυτή του την κωμωδία προσπαθεί να απεικονίσει το status quo της εποχής του και να κατακρίνει το ρατσισμό, την ιεραρχημένη κοινωνία, την Καθολική εκκλησία, τη διαφθορά του ανθρώπου και της κοινωνίας. Ας μην ξεχνάμε ότι το έργο γράφεται στην Ιταλία μετά την κατάρρευση του φασισμού.

2008-2009, Μάιος «Ρομπέρτο Τσούκο»  του Μπερνάρντ Μαρί Κολτές σε σκηνοθεσία Παύλου Παναγιωτίδη

Το έργο βασίζεται στην πραγματική ιστορία του Ιταλού κατά συρροή δολοφόνου Roberto Succo. Ο Roberto Succo σε ηλικία 15 χρονών σκοτώνει τους γονείς του και κλείνεται σε ψυχιατρική φυλακή για 10 χρόνια όπου σπουδάζει πολιτικές επιστήμες. Σε ηλικία 25 ετών, «εκτροχιάζεται» για ακόμα μία φορά, δραπετεύει και διαφεύγει με τραίνο στη Γαλλία. Εκεί διαπράτει μια σειρά εγκλημάτων αλλά πάντα καταφέρνει και διαφεύγει. Θεωρήθηκε σε Γαλλία, Ελβετία και Ιταλία ο νούμερο ένα δημόσιος κίνδυνος. Όταν τελικά τον πιάνουν και τον κλείνουν σε ψυχιατρικό νοσοκομείο όπου και αυτοκτονεί με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο είχε σκοτώσει τον πατέρα του.